به راستی چرا آقا غریب است؟ چرا کمتر کسی به فکر اوست؟ شاید بگویید می خواهم برایتان روضه بخوانم. خب برای سایر ائمه ی اطهار (علیه السلام) همیشه روضه می خوانیم. بگذار یک مقدار هم برای امام زمان عزیزمان روضه بخوانیم. این ها که می خوانید احساسات شخصی یک فرد نیست. این ها حقیقت است. این ها درد دل است. این ها روضه ی آخرین امام است که می خوانید. آخرین امام، مظلوم ترین امام، غریب ترین امام...

     کسی که علی مظلوم برایش آه بکشد! کسی که موسی بن جعفر غریب برای غربتش گریه کند. کسی که امام رضای غریب الغربا در موردش بگوید: "او شبیه من است" یعنی غربتش هم شبیه من است. پس واقعا مظلوم است و غریب!

     کسی که همه ی ائمه، انبیاء، اولیاء و شهدا بر غیبت و غربت و مظلومیتش گریه کنن پس روضه اش خواندنی است. باید این روضه را خواند تا شاید با ابری شدن دل ها و بارانی شدن چشم ها زندگی دوباره به ارواح خواب رفته ی انسان های آخر الزمان برکردد. شاید مردم بیدار شوند و جهانیان قدمی بردارند.